Vorige ‘HPP staat klaar voor een nieuwe fase’
Van Rijkswaterstaat tot TenneT, van een ondernemersavontuur in Vietnam tot de aardbevingsproblematiek in Groningen: de loopbaan van Margriet Krüse loopt dwars door sectoren en disciplines heen. Sinds 2022 leidt ze de business unit Property & Buildings van WSP in Nederland, waar diezelfde rode draad terugkomt: techniek, mensen en belangen bij elkaar brengen. WSP is een trouw lid van Holland Property Plaza, en specifiek van de HPP REDA-community. “Samenwerking is geen nice to have,” zegt Krüse, “maar een randvoorwaarde om projecten te realiseren.”
HPP: Ik heb je cv op LinkedIn gelezen: publieke sector, private sector, en zelfs een eigen ondernemerschap in Vietnam. Laten we bij het begin beginnen: uit wat voor nest kom je?
Margriet Krüse:
Ik ben opgegroeid in Appingedam, in Noordoost-Groningen, in een gezin met drie kinderen. Als oudste heb ik een zusje dat anderhalf jaar jonger is en een broertje dat vier jaar jonger is. Mijn vader was scheikundeleraar, mijn moeder was huisvrouw en van oorsprong ook leerkracht. We zijn thuis altijd gestimuleerd om onze keuzes open te houden. Zelf koos ik een bètapakket en ben ik na de middelbare school in Delft gaan studeren.
HPP: Heb je die bèta-knobbel dan van je vader, of ook van je moeder?
Margriet Krüse:
Ook mijn moeder kwam uit een ondernemend gezin. Haar moeder had een eigen naaiatelier en was daarmee de ondernemer van het gezin, terwijl mijn opa als timmerman bij wat nu Friso Bouwgroep heet, werkte. Mijn moeder ging naar de kweekschool, al heb ik altijd het gevoel gehad dat ze liever een andere studie had gevolgd. Maar zoals voor veel meisjes in die tijd gold, waren de mogelijkheden en verwachtingen nu eenmaal beperkt.
Nieuwsgierigheid was bij ons thuis misschien wel de belangrijkste drijfveer. Mijn vader, afkomstig uit een groot katholiek gezin met twaalf kinderen, was niet zozeer vanuit geloof geïnteresseerd in levensvragen, maar vooral vanuit een sterke behoefte om te leren en te begrijpen. Hij verdiepte zich intensief in de evolutietheorie. Religie speelde daardoor geen grote rol in onze opvoeding. Mijn moeder had juist een heel andere achtergrond. Zij groeide op in een atheïstisch gezin en werd later gemeenteraadslid in Appingedam. Ondanks hun verschillende achtergronden deelden mijn ouders dezelfde nieuwsgierigheid naar de wereld. Die houding was duidelijk zichtbaar in onze opvoeding en heeft mij sterk gevormd.
Mijn zusje en ik kozen allebei voor een bètapakket. Mijn broertje legde een langere route af: via de LTS en MTS uiteindelijk naar de HTS. Zelf begon ik in Delft met mijnbouw, maar stapte na een half jaar over naar civiele techniek.
HPP: Een studiekeuze komt niet altijd op rationele gronden tot stand. Hoe ging dat bij jou?
Margriet Krüse:
Ik heb eigenlijk alle technische universiteiten bekeken tijdens de Thea studeert-techniekdagen die destijds werden georganiseerd. Op dat moment had ik vooral de drive om uit huis te gaan en zelfstandig te wonen. Een oom van mij had fysische geografie gestudeerd en zei: mijnbouw is een leuke studie. Zo ben ik daar begonnen. Het was geen heel bewuste keuze voor mijnbouw; mijn voorkeur lag vooral bij een technische opleiding.
In mijn eerste studiejaar kwam ik via huisgenoten in aanraking met civiele techniek, civieler en was de overstap snel gemaakt. Daar voelde ik me echt op mijn plek. Uiteindelijk ben ik afgestudeerd op een waterbouwconstructie, in samenwerking met Rijkswaterstaat en TNO. Juist die breedte van de civiele techniek spreekt me nog steeds enorm aan.
HPP: Als ik naar je loopbaan kijk, zie ik veel verschillende omgevingen die samen een enorme meerwaarde lijken op te leveren voor waar je nu zit.
Margriet Krüse:
Mijn loopbaan begon bij ingenieursbureau ABT, waar ik als constructeur bijna zes jaar heb gewerkt. Al vrij snel verschoof mijn werk richting projectleiding en hield ik me bezig met uiteenlopende projecten: gebouwen, maar ook bruggen, onder andere op IJburg. Na zes jaar deed zich de kans voor om naar Vietnam te verhuizen.
HPP: Dat is een keuze die om een toelichting vraagt.
Margriet Krüse:
Mijn partner en ik hebben allebei civiele techniek gestudeerd. Hij wilde altijd al graag naar het buitenland, terwijl ik eerst werkervaring wilde opdoen voordat ik zo’n stap zou zetten. Na zes jaar kwam die mogelijkheid opnieuw voorbij. Op dat moment was ik zes maanden zwanger van onze tweede en waren we ons huis zelf aan het verbouwen, iets wat ik nog steeds erg leuk vind om te doen. We hadden bovendien al een dochter van twee jaar.
Toen hebben we tegen elkaar gezegd: als we het nu niet doen, doen we het nooit meer. Met een kuub bagage zijn we naar Vietnam vertrokken, een land waar we nog nooit waren geweest.
Voor mij was die verhuizing niet eenvoudig. Ik had mijn baan opgezegd en was meegegaan, zonder me volledig te realiseren welke impact dat zou hebben. Zo’n verhuizing dwingt je om je eigen ‘normaal’ los te laten. De samenleving in Vietnam werkte heel anders dan in Europa. Het vanzelfsprekende idee dat je naar een winkel gaat en daar hetzelfde vindt als in Nederland, was niet het geval. Voor een schroef ging je naar de schroevenstraat en niet naar de GAMMA bouwmarkt.
Daardoor besefte ik dat wat voor jou normaal is, voor een ander helemaal niet vanzelfsprekend hoeft te zijn. Dat zie ik nog steeds terug in projecten. De perceptie van stakeholders bij maatschappelijke opgaven of bouwprojecten verschilt nu eenmaal per persoon. Juist die verschillende invalshoeken moet je samenbrengen om tot een oplossing te komen die voor iedereen waarde toevoegt.
HPP: Dat zijn lessen die je hele leven met je meedraagt. Gebruik je dat perspectief, kijken vanuit een ander referentiekader dan je eigen ‘normaal’, nog steeds in je werk?
Margriet Krüse:
Zeker. Die periode heeft me ook veel andere mogelijkheden geboden. Zo heb ik een tijd lang heel andere dingen gedaan, onder meer het produceren van cementtegels. De waarde van een product wordt mede bepaald door cultuur en klantverwachtingen. Wat als mooi wordt gezien is subjectief en verschilt per markt. Een vloertegel heeft daarom voor een Vietnamese klant een andere betekenis dan voor een Nederlandse klant. Ook verpakking speelt in Nederland een belangrijke rol: een aantrekkelijk vormgegeven doos verhoogt de ervaren kwaliteit en waarde van het product. Daarom vragen product- en verpakkingskeuzes voor de Nederlandse markt om een andere benadering dan in het land van herkomst. Ook daar zag je hoe verschillend de beleving kan zijn.
HPP: Na Vietnam ben je terug naar Nederland gegaan. Hoe verliep dat?
Margriet Krüse:
Teruggaan was eigenlijk opnieuw zorgen dat je je ergens settelt. Voor mij betekende dat ook op zoek gaan naar een nieuwe baan. Een belangrijke reden om terug te keren was dat onze oudste dochter dyslectisch bleek te zijn; een internationale school past niet goed bij een kind met een extra ondersteuningsbehoefte.
In Nederland ben ik bij Rijkswaterstaat gaan werken, omdat ik graag de rol van de opdrachtgever wilde leren kennen. Zo kwam ik terecht bij de eerste grote DBFM-contracten rond Amsterdam: eerst op de A10 als disciplineleider inpassing en daarna op de A1 en A6, waar ik me meer richtte op kunstwerken en als plaatsvervangend technisch manager werkte. Bij Rijkswaterstaat zie je hoe breed de verschillende invalshoeken binnen zo’n groot project zijn. Omgevingsmanagement, technisch management, contractmanagement en projectbeheersing moeten nauw samenwerken, terwijl ook alle eisen van waterschappen, provincies en gemeenten in één contract bij elkaar moeten komen om een project daadwerkelijk te kunnen realiseren.
HPP: Werken voor de overheid is een fundamenteel ander perspectief dan werken voor de private sector. Wat heeft dat je geleerd?
Margriet Krüse:
Destijds gold de slogan ‘regie tenzij’. Het ingenieursbureau van Rijkswaterstaat werd toen veel verder afgebouwd en een deel van de verantwoordelijkheid van de overheid kwam bij het bedrijfsleven te liggen. Ik denk dat dat uiteindelijk niet werkt, omdat het bedrijfsleven nu eenmaal een andere focus heeft.
Je ziet inmiddels dat een deel van de regie weer wordt teruggehaald. Bepaalde maatschappelijke waarden en verantwoordelijkheden horen nu eenmaal bij de overheid verankerd te zijn. Tegelijk heeft iedere partij zijn eigen rol en heb je elkaar hard nodig. Bij een DBFM-contract worden risico’s heel bewust verdeeld. Inmiddels zeggen we met elkaar dat risico’s moeten worden belegd waar ze het beste passen, bij de verschillende partijen in de keten. Dat lukt alleen wanneer je elkaars beweegredenen begrijpt én weet welke rol je zelf kunt vervullen.
HPP: En toen terug naar je roots in het noorden…
Margriet Krüse:
Klopt. Na Rijkswaterstaat ben ik opnieuw bij ABT gaan werken aan de aardbevingsproblematiek voor opdrachtgevers met een gebouwportfolio die opeens geconfronteerd werden met deze problematiek. Daar zag je een sterke focus op het engineeringvraagstuk, maar veel minder op alles wat daaromheen speelt. Het gaat immers om kleine gemeenschappen, waarbij de vraag niet alleen is of je een gebouw aardbevingsbestendig kunt doorrekenen, maar vooral wat er daadwerkelijk met mensen gebeurt. Vastgoedeigenaren, zoals scholen, woningcorporaties, maar ook gemeenten, wilden weten wat er precies aan de hand was.
Later kreeg dat een vervolg in een consortium met een aannemer, waarin je niet alleen blijft rekenen, maar ook daadwerkelijk gaat versterken. Ook daar kwam de benadering die ik bij Rijkswaterstaat had geleerd goed van pas: niet alleen kijken naar de techniek, maar juist ook naar wat relevant is voor de omgeving.
HPP: Wat je hier omschrijft, is eigenlijk een verbreding van het perspectief.
Margriet Krüse:
Naar het menselijke. Techniek is uiteindelijk dienend aan de mens. Het gaat ook over geestelijk welzijn en over maatschappelijke structuren die worden verstoord. Een aardbevingsbestendig gebouw is daarbij eerder een middel dan een doel.
HPP: Je hebt ook bij het NEN, het Nederlands Normalisatie Instituut, gewerkt en daarna bij TenneT.
Margriet Krüse:
Bij het NEN heb ik gewerkt aan de Nederlandse Technische Afspraak voor beweegbare bruggen. Daarbij breng je de hele keten bij elkaar: leveranciers, opdrachtnemers, opdrachtgevers, provincies, het Rijk en ingenieursbureaus. Als je gezamenlijk afspraken wilt maken over standaardisatie, moeten al die partijen ook daadwerkelijk aan tafel zitten. Dat is denk ik kenmerkend voor de rollen die ik steeds heb vervuld: het samenbrengen van inhoud en mensen.
Daarna kwam de energietransitie steeds nadrukkelijker op de agenda en ben ik bij TenneT terechtgekomen. Ik begon op Hollandse Kust Zuid. In essentie bouw je daar een soort stekkerdoos op zee, die de verbinding maakt met windparken en de opgewekte energie terugbrengt naar een landstation.
Ook daar draait het om samenwerking. Je moet alle partijen bij elkaar brengen, inclusief de interne stakeholders. TenneT is deels een overheidsorganisatie en daar zie je bijvoorbeeld de verschillen tussen het eigenaarschap van assets, het onderhoud daarvan en de capaciteit om de stroom daadwerkelijk af te nemen. Dat laat zien hoe complex zulke projecten zijn en hoe noodzakelijk samenwerking door de hele keten is om versnelling te realiseren.
Bij WSP werken we aan vergelijkbare projecten, maar dan aan de landstations, samen met aannemers én met TenneT. Tegelijkertijd maken we met TenneT afspraken over de manier waarop we projecten uitwerken, zodat we die versnelling in de keten ook daadwerkelijk kunnen organiseren.
HPP: WSP lijkt een soort culminatiepunt van alles wat je in je carrière hebt geleerd en ervaren. Je hebt het woord verbinden al meerdere keren genoemd. Zit dat in je karakter?
Margriet Krüse:
Ik denk dat dat inderdaad deels in je karakter zit, maar ook samenhangt met waar je interesses liggen. Voor mij gaat het enerzijds om maatschappelijke impact op de leefomgeving. Anderzijds heb ik vanuit de verschillende rollen die ik heb vervuld geleerd dat je die impact alleen kunt realiseren wanneer je verschillende invalshoeken met elkaar verbindt.
Bij WSP kan dat heel goed, omdat we actief zijn op het gebied van energie, infrastructuur én gebouwen. Zeker als je kijkt naar vraagstukken als netcongestie, woningbouw en de energietransitie, zie je dat geen enkel onderdeel of bedrijf in de keten die problemen zelfstandig kan oplossen.
HPP: Het is een ‘wicked problem’: alles hangt met alles samen. Dat maakt samenwerking een noodzakelijke succesvoorwaarde.
Margriet Krüse:
Ik geef leiding aan een multidisciplinaire organisatie en daarin is samenwerking geen nice to have, maar een randvoorwaarde om projecten te realiseren. Werk ik aan energieprojecten, dan doe ik dat samen met collega’s van de business unit Power & Energy; gaat het om infrastructuur, dan werk ik met een andere business unit samen. Mijn rol is om die diversiteit aan expertise te organiseren en mensen te stimuleren over de grenzen van hun eigen discipline heen te kijken.
Dat doen we bovendien in een internationale omgeving. WSP is een groot internationaal bedrijf en juist doordat we verbindingen leggen met collega’s elders in de wereld, kunnen we putten uit hun kennis en ervaring.
HPP: Geef daar eens een voorbeeld van.
Margriet Krüse:
Kijk bijvoorbeeld naar bouwen langs en over het spoor. Onze collega’s in Londen hebben enorm veel ervaring met projecten naast, boven en langs het spoor, terwijl daar ook nog de Underground onderdoor loopt. Dat zijn buitengewoon complexe binnenstedelijke bouwlocaties.
Voor ons is het heel waardevol om met zulke collega’s te kunnen schakelen en kennis uit te wisselen. WSP heeft daarvoor ook een duidelijke structuur, de zogeheten PAN’s: wereldwijde kennisnetwerken op uiteenlopende vakgebieden. Een van mijn collega’s is bijvoorbeeld voorzitter van de wereldwijde PAN voor houtbouw. Daardoor kun je snel kennis delen, en dat werkt in de praktijk ook echt goed.
HPP: Hoe zou je op een verjaardagsfeestje, in één minuut, uitleggen wat WSP is en hoe die rol is veranderd van een klassiek ingenieursbureau naar een organisatie die vanuit een integraal perspectief kijkt?
Margriet Krüse:
Eigenlijk zijn wij een wereldwijd netwerk van kennis. In Nederland is WSP ontstaan uit verschillende kleinere bureaus die onderdeel zijn geworden van een internationale organisatie. Dat brengt kruisbestuiving tussen disciplines met zich mee en zorgt ervoor dat je veel integraler naar vraagstukken kunt kijken.
Ervaringen en oplossingen uit projecten elders in de wereld , kun je vertalen naar de Nederlandse praktijk. Juist dat maakt een groot internationaal kennisbureau als WSP zo interessant.
HPP: Kun je voorbeelden geven van concrete projecten waarin die rol tot uitdrukking komt?
Margriet Krüse:
Neem De Maasbode in Rotterdam: een toren van zeventig meter met gestapelde, drielaagse eengezinswoningen, eigenlijk overdekte straatjes in de lucht. Daarmee creëer je een heel andere sociale setting: een woonwijk in de lucht, met dezelfde interactie tussen bewoners, maar dan dankzij de manier waarop het gebouw is ontworpen. Onze bijdrage zit in de manier waarop je zo’n gebouw realiseert. Dankzij een prefabsystematiek ontstaat een modulair, gestapeld bouwprincipe dat binnenstedelijke verdichting mogelijk maakt.
Een ander voorbeeld is De Groene Loper in Maastricht, een maatschappelijk project waarin infrastructuur en leefomgeving samenkomen. Daar liep vroeger een grote snelweg dwars door de stad. Die is inmiddels ondertunneld, waardoor een groene stadswijk kon ontstaan. Wij leveren daar expertise op het gebied van geluid, luchtkwaliteit, vergunningstrajecten, bouwfysica en akoestiek en adviseren bij de woningbouw. Het totaal is een ontwikkeling van Ballast Nedam Development, die daarmee een snelweg transformeert tot een gezonde, groene en verbindende stadsomgeving.
HPP: Wat is jullie positie in zo’n project? Jullie zijn niet de hoofdregisseur, dat is de bouwer.
Margriet Krüse:
Wij leveren technische inbreng vanuit verschillende disciplines, zodat opdrachtgevers goed onderbouwde keuzes kunnen maken. Dat doen we met een breed palet aan adviesdiensten.
HPP: Een term die vaak terugkomt binnen WSP is ‘Future Ready’. Wat betekent dat in de praktijk?
Margriet Krüse:
Future Ready is WSP’s wereldwijde aanpak om projecten toekomstbestendig te maken. gebaseerd op vier megatrends: klimaat, samenleving, technologie en grondstoffen. Het betekent dat je niet alleen uitgaat van de vraag van de opdrachtgever, maar ook proactief meedenkt over die thema’s en daarvoor oplossingen aandraagt, gevraagd én ongevraagd. Collega’s worden gestimuleerd om op die manier mee te denken en we verzamelen voorbeelden die zij actief met opdrachtgevers kunnen delen.
HPP: Je bent nu directeur van de business unit Property & Buildings. Wat doe je concreet, en waar gaat de meeste tijd in zitten?
Margriet Krüse:
Mijn belangrijkste taak is het samenbrengen en organiseren van de verschillende disciplines. Daarbij zorg ik ervoor dat de juiste structuren aanwezig zijn om die verbindingen mogelijk te maken en de juiste mensen met elkaar in contact te brengen.
We hebben bijvoorbeeld ook een Global Director Property & Buildings. Als er vanuit onze teams vragen komen over projecten, stuur ik hem een bericht en brengt hij mij in contact met collega’s elders in de organisatie. Een belangrijk onderdeel van mijn rol is dus het stimuleren van die samenwerking en het samenbrengen van de juiste mensen rond onze projecten.
HPP: Je hebt met infrastructuur, energie en vastgoed te maken gehad. Benader je dat inmiddels als één integraal systeem?
Margriet Krüse:
Ja, ik denk dat vrijwel alle projecten tegenwoordig integraal zijn. De vraagstukken waar we voor staan zijn niet langer lineair, maar multidisciplinair. Dat is ook precies wat WSP doet: met de disciplines die we in huis hebben brengen we die samenhang tot stand.
Een ander kenmerk is dat we ook de maakbaarheid inbrengen: kennis van hoe je iets daadwerkelijk bouwt. Paleis Het Loo is daarvan een mooi voorbeeld. Het monumentale paleis is uitgebreid, maar zó dat de uitbreiding ondergronds vrijwel onzichtbaar is gebleven. Je bouwt dan onder historische gebouwen die niet mogen verzakken. Juist dan is het cruciaal om samen met de aannemer te bepalen hoe je dat aanpakt, zodat je risico’s beperkt en in een bouwteam tot een goede, integrale bouwstrategie komt.
HPP: Die integrale manier van kijken is jullie toegevoegde waarde als private partij. Zou de overheid die rol ook moeten vervullen?
Margriet Krüse:
Ik denk niet dat die verantwoordelijkheid bij één partij hoort, maar bij de hele keten. Dat is ook precies wat ik waardevol vind aan HPP: daar komt de hele keten samen en kun je met elkaar bekijken waar ieders rol ligt en hoe je die samenwerking vormgeeft. De overheid heeft daarin een belangrijke rol, maar alle andere partijen in het proces net zo goed. Uiteindelijk gaat niet één partij de oplossing creëren.
HPP: Daar is wel leiderschap voor nodig om een gedeelde visie ten uitvoer te brengen. Zou de overheid, vanuit haar maatschappelijke rol, niet toch die regisseursrol moeten innemen?
Margriet Krüse:
Ik hoop in ieder geval dat het nieuwe stikstofpakket, dat nu concreter wordt, ervoor zorgt dat het vergunningentraject weer op gang komt. Tegelijk vind ik het zorgelijk dat we vanuit de kortetermijnpolitiek keuzes blijven maken, in plaats van te kijken naar de wereld van morgen.
Regeren is vooruitzien en dat mag je ook van de overheid verwachten: dat zij de kaders en randvoorwaarden helder neerzet. Als dat niet gebeurt, ondervindt de hele maatschappij daar uiteindelijk de gevolgen van.
HPP: Tegenwoordig is regeren maximaal vier jaar vooruitzien, en trek daar nog anderhalf jaar vanaf voor de opstart en de overdracht.
Margriet Krüse:
Juist daarom vind ik dat je de overheid daarop mag aanspreken. Op deze manier word je als overheid ook minder betrouwbaar en kunnen bouwers en investeerders hun keuzes niet baseren op kortetermijnpolitiek.
HPP: Wat zit ons nu het meest dwars: het stikstofslot, de netcongestie, de waterkwaliteit?
Margriet Krüse:
Ik kan daar niet één probleem uit lichten; zo eenduidig is het niet. Aan netcongestie wordt momenteel hard gewerkt, maar vervolgens ontstaat weer de vraag welke oplossing waar past en welke ruimte daarvoor beschikbaar is. Dat zijn ingewikkelde keuzes.
Daarom moet je met elkaar het gesprek voeren over welke keuzes nodig zijn om projecten mogelijk te maken. Daar bestaat zelden één juist antwoord op. Het gaat erom gezamenlijk te onderzoeken welke oplossingen haalbaar zijn en soms ook te accepteren dat niet iedere oplossing voor iedereen even aantrekkelijk is.
HPP: Wat zou HPP nog beter of anders kunnen doen, in jouw visie?
Margriet Krüse:
Het afgelopen jaar is, met het verlies van anchor woman Christa Thijssen, voor HPP best pittig geweest. Juist daarom is het goed dat bijeenkomsten worden georganiseerd en onderwerpen als netcongestie op de agenda blijven staan, zodat je daar met elkaar het gesprek over kunt voeren.
HPP: Was jij bij het laatste HPP-Lagerhuisdebat?
Margriet Krüse:
Nee, maar er waren twee collega’s van mij aanwezig en die kwamen ontzettend enthousiast terug.
HPP: Is HPP voor jou vooral ook een goed platform om kennis te delen?
Margriet Krüse:
Zeker. Anders weet je vaak onvoldoende wat de uitdagingen van andere partijen zijn bij het oplossen van vraagstukken. Dat helpt juist om beter te begrijpen hoe je met bepaalde dossiers kunt omgaan en welke oplossingen daarbij passen.
Kennis delen versnelt de samenwerking. Dat geldt niet alleen voor technische oplossingen, maar juist ook voor de samenwerking door de hele keten heen.
Voor mij was bijvoorbeeld de invalshoek van de financiering van projecten en de rol die toekomstbestendig bouwen daarin speelt heel waardevol. Dat zijn onderwerpen waar ik me niet dagelijks mee bezighoud, maar het is wel belangrijk om te weten welke afwegingen daarin een rol spelen wanneer ik een bepaalde oplossing voorstel.
Daarnaast lijkt het me zinvol dat HPP ook nadrukkelijk blijft kijken naar de rol van AI in ons werk.
HPP: Daar hebben we net een sessie over gehad, maar daarmee is dat onderwerp natuurlijk niet afgevinkt.
Margriet Krüse:
Nee, natuurlijk niet. Je moet het onderwerp op verschillende manieren op de agenda blijven zetten, omdat voor veel mensen nog helemaal niet duidelijk is wat AI straks concreet betekent.
HPP: AI is dus eerder een blijvend onderdeel van de agenda dan een eenmalig vinkje. Bedoel je dat zo?
Margriet Krüse:
Ja. Door die discussie met elkaar te blijven voeren kom je uiteindelijk ook tot afspraken over hoe AI wordt gebruikt: dat toepassingen verifieerbaar zijn, keuzes herleidbaar blijven en iedereen begrijpt wat je precies aan het doen bent.
HPP: Je woont inmiddels in Wageningen, in een huis dat je energieneutraal hebt gemaakt. Je hebt een verantwoordelijke baan. Je bent moeder. Je houdt kortom veel ballen in de lucht.
Margriet Krüse:
Dat doe je niet alleen. Je maakt daarin keuzes en hebt er vertrouwen in dat ook anderen een rol spelen. Voor elkaar zorgen binnen een gezin is eveneens een vorm van samenwerking. Ik ben ervan overtuigd dat ik niet de enige ben die mijn kinderen iets kan meegeven of een bijdrage kan leveren aan hun opvoeding.
HPP: Een mooie afsluiter, en eigenlijk een passende: ook thuis draait het bij jou om samenwerking en vertrouwen, net als in je werk. Is dat de rode draad die je zelf ook ziet, terugkijkend op dit gesprek?
Margriet Krüse:
Ja, die rode draad zie ik eigenlijk overal terug. Of het nu gaat om een gezin, een projectteam of een netwerk als HPP: het werkt alleen wanneer je elkaar vertrouwt en de tijd neemt om elkaars perspectief te begrijpen. Dat is voor mij de essentie van mijn werk, en eigenlijk ook van het leven daarbuiten.
Margriet Krüse
Margriet Krüse studeerde civiele techniek aan de TU Delft en werkte onder meer bij ingenieursbureau ABT, Rijkswaterstaat, het Nederlands Normalisatie Instituut (NEN) en TenneT, met een tussenstop als ondernemer in Vietnam. Sinds begin 2022 is zij Director Business Unit Property & Buildings bij WSP in Nederland.
WSP Nederland
WSP Nederland is actief op het gebied van gebouwen, gebiedsontwikkeling, energie, infrastructuur en milieu, en begeleidt opdrachtgevers van eerste idee tot realisatie en beheer. Bekende projecten zijn onder meer De Maasbode in Rotterdam, De Groene Loper in Maastricht en de uitbreiding van Paleis Het Loo in Apeldoorn. WSP is lid van HPP (REDA Community).
WSP internationaal
WSP is een van de grootste advies- en ingenieursbureaus ter wereld, met Canadese oorsprong en ruim 83.000 medewerkers in meer dan vijftig landen. Het bedrijf werkt wereldwijd vanuit kennisnetwerken (PAN’s) en profileert zich als adviseur voor de grote maatschappelijke transities op het gebied van klimaat, energie en de gebouwde omgeving.